Ο μικροπωλητής και ο άντρας με την καπαρντίνα

Η βροχή μαστίγωνε ακατάπαυστα το πλατύ πεζοδρόμιο μπροστά στην εκκλησία. Εκείνο το πρωινό της πρώτης Κυριακής του Οκτώβρη όλα έδειχναν ότι θα ακολουθούσε μια ηλιόλουστη μέρα, σχεδόν αυγουστιάτικη. Σε λιγότερο από δύο ώρες όμως, σκοτεινά σύννεφα είχαν σκεπάσει τον ουρανό και δεν άργησαν να στραγγίξουν το νερό που κουβαλούσαν στο έδαφος της πολύβουης πόλης. Ξαφνικά έβλεπες ομπρέλες διαφόρων μεγεθών και χρωμάτων να ανοίγουν και κόσμο να τρέχει βιαστικά κάτω από τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών για να βρει ένα προσωρινό καταφύγιο. Στις άκρες των δρόμων δημιουργούνταν μικροί χείμαρροι και παράσερναν όλων των ειδών τα σκουπίδια που είχαν μαζευτεί εκεί από το ξημέρωμα. Στη λεωφόρο μπροστά από την εκκλησία, ίσως τον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης, άρχισε να δημιουργείται κίνηση με δύο μεγάλες ουρές από οχήματα, αφού αυτοί που είχαν βγει από νωρίς για βόλτα ή για ψώνια έμπαιναν τώρα βιαστικά στα παρκαρισμένα αυτοκίνητά τους, για να βρεθούν πάλι στη ζεστασιά και την ασφάλεια του σπιτιού τους.

Έτριψε τα χέρια του μεταξύ τους για να ζεσταθούν. Παρόλο που δεν είχε μπει για τα καλά ακόμα το φθινόπωρο, η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά ψυχρή και υγρή. Κοίταξε το ψάθινο καλαθάκι με τις ομπρέλες που είχε πλάι του. Δεν είχε πουλήσει ούτε μία. Λογικό, σκέφτηκε, αφού οι άνθρωποι συνηθίζουν να αισθάνονται την ανάγκη ενός αγαθού μόνο όταν νιώσουν την έλλειψή του. Είχε πιάσει τη γωνιά της εκκλησίας από πολύ νωρίς, χάραζε σχεδόν όταν αποφάσισε να επιλέξει αυτό το μέρος για να πουλήσει τις μεγάλες, μονόχρωμες ομπρέλες του. Ήταν σίγουρος ότι στα επόμενα λεπτά κι ενώ η βροχή όλο και δυνάμωνε, θα σταμάταγε ο πρώτος άνθρωπος ζητώντας του μία. Το ένστικτό του επιβεβαιώθηκε για μία ακόμη φορά, μετά από την επιτυχημένη πρόβλεψή του για την επικείμενη βροχή.

Μια νεανική παρέα σταμάτησε μπροστά του, με ένα παράξενο ύφος σχηματισμένο στα πρόσωπά τους. Εκείνος σηκώθηκε όρθιος και τους χαμογέλασε. "Τι θες στη χώρα μας ρε βρωμοαράπη; Φύγε!", είπε ο ένας απ'τους δύο νευριασμένα. Εκείνος ξανακάθησε στο πεζούλι και χαμήλωσε το βλέμμα απογοητευμένος. "Δεν ακούς τι σου λέμε ή δεν καταλαβαίνεις; Ξεκουμπίσου, παλιομαλάκα, πήγαινε πίσω στην Αφρική". Ήταν έτοιμοι να προσπαθήσουν να τον σηκώσουν με το ζόρι, όταν ένας ψηλός άντρας με σκούρα καπαρντίνα τους πλησίασε και τους είπε ήρεμα να φύγουν. Εκείνοι ήταν έτοιμοι στην αρχή να τα βάλουν και μαζί του, αλλά παρατηρώντας τον τελικά υπάκουσαν απρόθυμα και απομακρύνθηκαν αργά.

-Ευχαριστώ πολύ, δεν χρειαζόταν ό..., πρόλαβε να πει ο μιγάς πριν αντικρίσει έκπληκτος το πρόσωπο του άγνωστου άντρα.

-Δεν κάνει τίποτα, υποχρέωσή μου.. Αν και δεν χρειαζόσουν εμένα για να τους διώξεις. Όπως πάντα όμως, πρέπει να το παίξεις αγαθός, υπεράνω. Ο άντρας γέλασε και το βλέμμα του περιπλανήθηκε τριγύρω.

-Βλέπω δεν είσαι καθόλου πρωτότυπος, δεν σκέφτηκες και πολύ το μέρος πριν το διαλέξεις... Μάλλον πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι, έχουν δίκιο που το λένε, δήλωσε γελώντας σαρδόνια ο άντρας με την καπαρντίνα. Ο μιγάς τον κοιτούσε λες και ήταν ένας παιδικός του φίλος που είχε να δει δεκαετίες, τον παρατηρούσε έκπληκτος. Τον είχε αναγνωρίσει.

-Μα καλά, πότε θα αποδεχθείς ότι οι άνθρωποι δεν χρειάζονται πια τις ομπρέλες σου και την προστασία τους; Και δεν σχολιάζω την εμφάνισή σου, ιδιαίτερα ατυχής, εκτός αν ήθελες να αποδείξεις κάτι, συνέχισε ψύχραιμα ο ψηλός, γεροδεμένος άντρας. Ο μιγάς συνέχισε να μην λέει κουβέντα. Χαμήλωσε πάλι το πρόσωπό του προς το έδαφος.

-Έλα, μην το παίρνεις κατάκαρδα, θέλεις να κάτσω λίγο δίπλα σου; Δεν χαίρεσαι καθόλου που με ξαναβλέπεις μετά από τόσο καιρό;, συνέχισε ο πρώτος, ενώ καθόταν δίπλα του στο πεζούλι χωρίς να περιμένει απάντηση.

-Άλλωστε είμαστε αδέρφια κατά μία έννοια, μην το ξεχνάς. Αλήθεια, τι κάνει ο πατερούλης;, είπε και τελείωσε την πρότασή του γελώντας επιτηδευμένα.

-Αν ήρθες εδώ για να με χλευάσεις και αυτό σε κάνει χαρούμενο, καν'το. Αλλά δεν νομίζω να ήρθες γι'αυτό μόνο, είπε τελικά ο μικροπωλητής κοιτώντας τον άντρα στα μάτια.

-Έχεις δίκιο, δεν ήρθα γι'αυτό, αν και μου προσφέρει μια μικρή ευχαρίστηση, είναι η αλήθεια. Αν σου πω ότι ήρθα να δω τι κάνεις, θα με πιστέψεις; Δεν έρχεσαι συχνά στα μέρη μου και όταν έμαθα ότι εμφανίστηκες μετά από τόσα χρόνια δεν ήθελα να χάσω την ευκαιρία, είπε εκείνος εύθυμα.

-Στα μέρη σου; Βλέπω η πλεονεξία και η αχαριστία σου όσο πάει και μεγαλώνει, αδερφέ. Μπορεί να έχουν αλλάξει όλα προς το χειρότερο εδώ, αλλά δεν μπορείς να θεωρείς τίποτα ιδιοκτησία σου, όπως ούτε κι εγώ.

-Χαχαχα, φανταζόσουν ποτέ ότι θα μαλώναμε εμείς οι δύο για την κληρονομιά του πατέρα; Νομίζω πάντως ότι έχω το δικαίωμα να οικειοποιούμαι κάποια πράγματα. Εσύ και ο άλλος τα αφήσατε εδώ και καιρό στην τύχη τους, εγώ τους έδωσα μια κατεύθυνση, πολλά από αυτά είναι έργο μου, έτσι δεν λένε;

-Πάντα θα υπάρχει ελπίδα, όσο οι άνθρωποι πιστεύουν στο καλό που έχουν μέσα τους, ότι και να κάνεις εσύ ή οποιοσδήποτε άλλος δεν θα σβήσει αυτή την ελπίδα.

-Τα ίδια ξύλινα λόγια, όπως τότε, δεν τα βαρέθηκες; Αυτά κούρασαν και τον κόσμο τόσο καιρό. Δεν τον τραβάνε πια τα όμορφα λόγια για αγάπη, καλοσύνη, συγχώρεση, αιώνια ζωή, δεν καταλαβαίνεις;

H ύλη, το χρήμα, το εγώ, η υποκρισία και ο ανταγωνισμός έχουν γίνει η νέα παγκόσμια θρησκεία τους, και δεν υπάρχει κανένας που να μην συμμετέχει σ'αυτήν. Μπορεί να μην είναι αρεστή και ευχάριστη σε όλους, αλλά είναι απαραίτητη για την επιβίωση πλέον. Και αυτοί ακόμα που το αρνούνται, συμμετέχουν σ'αυτό, μην έχοντας άλλη επιλογή παρά να παίξουν στο παιχνίδι. Και μη μου μιλάς για ελπίδα, αυτοί που προσεύχονται ακόμα σε κάποιο απ'τα ονόματά σου είναι τα πιο ενεργά μέλη της καινούργιας θρησκείας, είναι αναπόφευκτο. Και ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο; Ότι πλέον δεν χρειάζεται να κάνω το παραμικρό, οι ανθρώπινη φύση είναι αυτοκαταστροφική. Θα έπρεπε να το γνωρίζεις, ο πατέρας τη δημιούργησε με την άπειρη σοφία του, δήλωσε γελώντας σαρκαστικά.

-Μήπως τελικά δεν τον έφτιαξε απόλυτα καθ'ομοίωση, παρά μόνο καθ'εικόνα; Ή μήπως και η φύση του θεού είναι τόσο στρεβλή, η σοφία του όχι αρκετή;, πρόσθεσε κοιτώντας επιδεικτικά προς τον συννεφιασμένο ουρανό.

-Όλα αυτά που λες τα είδα και τα βλέπω, λέγεται ελεύθερη βούληση, και είναι το

σημαντικότερο δώρο που έδωσε ο θεός στους ανθρώπους. Την χρησιμοποίησαν λάθος μέχρι τώρα, όπως φαίνεται. Παρόλα αυτά συνεχίζει όπως κι εγώ να πιστεύει

στους ανθρώπους. Υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να μάθουν απ'τα λάθη τους. Υπάρχει ελπίδα, όσο υπάρχει η ανθρωπότητα, όσο γεννιούνται καινούργιοι άνθρωποι, δήλωσε ήρεμα ο μιγάς χωρίς να γυρνάει το βλέμμα του προς τον άντρα.

-Δεν χρειάζεται να σου θυμίσω τα εκατομμύρια παιδιά που γεννιούνται και πεθαίνουν απ'την πείνα ή την έλλειψη νερού έτσι; Τους πολύνεκρους πολέμους για συμφέροντα και κέρδος, την ακατάπαυστη καταστροφή του περιβάλλοντος, τους αλληλοσκοτωμούς, στο όνομα σου ή στο όνομα κάποιου έθνους; Τη μισαλλοδοξία, την καθημερινή βία, λεκτική και σωματική, τον ρατσισμό, που ακόμα κι εσύ ένιωσες, μόλις πριν λίγο. Είναι κάτι που θλίβει ακόμα κι εμένα. Μην ξεχνάς ότι κάποτε ήμουν άγγελος του. Κανένας θεός, ειδικά τέλειος και πάνσοφος δε θα τα επέτρεπε όλα αυτά, δε νομίζεις αδερφέ;

-Κι εσύ ξεχνάς ότι αν δεν υπάρχει θεός, δεν υφίστασαι ούτε εσύ, το αντίθετό του.

-Αρχίζω να το πιστεύω κι αυτό. Είμαστε απλά ένα δημιούργημα της ανάγκης του ανθρώπου να μην νιώθει μόνος του, κύριος της μοίρας του, υπεύθυνος των λαθών του. Ακόμα και η παρουσία μας εδώ, αυτή τη στιγμή, είναι αποτέλεσμα της φαντασίας κάποιου. Εσύ προσφέρεις την αιώνια ελπίδα για κάτι καλύτερο που τους κρατάει ζωντανούς κι εγώ την δικαιολογία της ασχήμιας του κόσμου, την αιτία κάθε κακής πράξης, συμπεριφοράς και λανθασμένης

επιλογής. Είναι τόσο απλό. Ίσως μόνο με την απουσία μας μπορέσει ο άνθρωπος να νιώσει ότι πρέπει να διορθώσει τα πράγματα, όχι υπό το φόβο κάποιου θεού, άλλα για να σωθεί ο ίδιος.

-Ακόμα κι αν είναι όπως τα λες, η ίδια η πίστη τους σε μας, ή αν θες ακόμα και η δημιουργημένη ύπαρξή μας στη φαντασία τους, υποδηλώνει ότι υπάρχει ακόμη πίστη και ελπίδα στις αξίες και στην έμφυτη καλοσύνη του ανθρώπου.

- Πάντα είχες μια αλλόκοτη αισιοδοξία μέσα σου, ακόμα κι όταν σε είχαν καρφώσει στο σταυρό. Είναι αξιοθαύμαστο, αλλά και αφελές ταυτόχρονα αυτό σε σένα, αδερφέ. Κοίτα γύρω σου, οι "αγαπημένοι σου" άνθρωποι δεν είναι πλέον παρά ένα μεταλλαγμένο είδος ζώου, παραδομένο στις ορμές και τα πρωτόγονα ένστιγκτά τους, και χωρίς μάλιστα το σημαντικότερο από αυτά, αυτό της αυτοσυντήρησης του είδους τους και της ισορροπίας με τη φύση γύρω τους. Και αυτό τους κάνει χειρότερους από όλα τα άλλα είδη. Θα αυτοκαταστραφούν, είναι ζήτημα χρόνου. Δε λέω, κατάφεραν κάποια αξιοθαύμαστα επιτεύγματα, αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να υπερνικήσουν τον σκοτεινό τους εαυτό. Μη θλίβεσαι, αυτό ήταν αναπόφευκτο, είπε, περιμένοντας την απάντηση του σκυφτού άντρα. Αυτή δεν ήρθε ποτέ.

-Αντίο αδερφέ, μακάρι να μη χρειαστεί να τα ξαναπούμε, πρόσθεσε απογοητευμένος πριν σηκωθεί απ'το πεζούλι ξαφνικά. Ο μικροπωλητής έμεινε να τον κοιτάζει σκεφτικός και σοβαρός καθώς εκείνος απομακρυνόταν μέσα στην καταρρακτώδη βροχή.

Ξύπνησα από την ονειροπολησή μου. Πίσω από το βρεγμένο, βρώμικο και θαμπό παράθυρο του λεωφορείου, παρατηρούσα έναν μετανάστη να σηκώνει αργά το καλαθάκι με τις ομπρέλες που πουλούσε και να προχωράει σκυφτός. Ένας μαυροντυμένος ψηλός άντρας απομακρυνόταν με γοργά βήματα προς την αντίθετη κατεύθυνση κρατώντας μια απ'αυτές στο ένα χέρι για να προστατευτεί απ'την βροχή.

Το σπίτι στο τέλος του δρόμου

Ένα βροχερό βράδυ του Σεπτέμβρη ακολούθησε τον δρόμο που κάποτε περπατούσαν μαζί. Όλα είχαν αλλάξει. Τα μαγαζιά που ψώνιζαν ήταν άδεια, δεν είχαν δώρα που μπορούσε να της αγοράσει, οι βιτρίνες τους ήταν βαρετές και βρώμικες, δεν τις κοίταζε πια μαζί της. Η πλατεία αχανής και αποκρουστική, γεμάτη κόσμο που πια δεν ήξερε. Στάθηκε για λίγο στο πάνω μέρος της, εκεί που την περίμενε συνήθως πριν πάνε για βόλτα, για καφέ, ή στη σχολή. Το λεωφορείο έφτασε γρήγορα, αλλά άφησε σώματα με πρόσωπα θολά, αδιάφορα. Συνέχισε προς τον πεζόδρομο με γρήγορο βήμα, χωρίς να κοιτάξει στους καθρέπτες το αξύριστο πρόσωπό του. Προσπέρασε το κομμωτήριο που κάποτε έκοβε τα μαλλιά του, την κρεπερί και την παλιά καφετέρια που είχε πριν χρόνια στέκι και άρχισε να ανεβαίνει τα σκαλιά. Ποτέ δεν τον κούραζαν τόσο. Στο τέλος τους, έστριψε δεξιά και μετά αριστερά.

Είχε σχεδόν ξεχάσει το μικρό πάρκο. Προχώρησε προς ένα απ'τα παγκάκια και το ακούμπησε. Ένας άντρας τον κοίταζε περίεργα από ένα απ'τα μπαλκόνια της διπλανής πολυκατοικίας. Επέστρεψε στο δρόμο και έστριψε 2 στενά πιο κάτω. Χαμογέλασε όταν έφτανε κοντά στο σπίτι. Θυμήθηκε την έκπληξη στο βλέμμα της όταν ένα απόγευμα σε εκείνο το δρόμο είχε εμφανιστεί πίσω της χωρίς να τον περιμένει.

Όχι, δεν σταμάτησε να πονάει γι'αυτό που έχασε. Την έβλεπε ακόμα όπως την είχε αφήσει τότε, στα όνειρά του. Ίσως και να είχε γίνει εκεί ιδανική, όπως την φανταζόταν όταν αντάλλαξαν το πρώτο τους φιλί, στη σχολή. Η ανάμνηση της με τον καιρό, αντί να ξεθωριάζει και να θολώνει ζωντάνευε, έπαιρνε πιο ζωηρά χρώματα, γλύκαινε, λες και υπάκουε σε άλλους νόμους από τις παλιές φωτογραφίες. Όλα τα σκοτεινά σημεία της είχαν φύγει, και μαζί με αυτά και τα δικά του, οι τύψεις του.

Δεν θα ήταν πια δικιά του σε κανένα σύμπαν, το είχε αποδεχτεί, τα χρόνια τον βοήθησαν. Δεν θα της επηρέαζε τη ζωή πια, ούτε αυτή τη δική του. Απορούσε ακόμα πως γίνεται αυτό, αφού του την είχε επηρεάσει με τέτοιον τρόπο ώστε να είναι για πάντα η μόνη που θα μπορεί να το κάνει. Έδιωξε την σκέψη γρήγορα.

Δεν ήταν πια ένας απ'τους λόγους που έδιωχναν τη μελαγχολία απ'το βλέμμα της, που σχημάτιζαν το χαμόγελο στα χείλη της. Τα χείλη του δεν θα ξανάβρισκαν ταίρι τόσο

ταιριαστό, δεν θα ακουμπούσαν ξανά εκείνα που του έμαθαν να φιλάει ακολουθώντας τα βήματά τους. Κανένα πρωινό δεν θα ξύπναγε τόσο πλήρης, έτοιμος να αλλάξει τον κόσμο, μόνο πλάι της ήταν τόσο ικανός. Ο κόσμος θα ντυνόταν ξανά με τα μουντά χρώματά του, δεν θα τον ομόρφαινε πια η προσμονή του να την συναντήσει για μια ακόμη φορά. Κανένας έρωτας δεν θα τον έκανε να κλάψει, όσο κι αν προσπαθούσαν, όσο κι αν τον πλήγωναν. Το ήξερε.

Ήθελε όμως να την ακολουθεί. Ήθελε να ξέρει τις λύπες και τις χαρές της, τα μελαγχολικά της απογεύματα. Δεν το άξιζε αλλά το ζήτησε, το φώναξε, φτάνοντας τελικά κάτω απ'το παράθυρό της.

Εκείνη άνοιξε και κρατώντας απόσταση ασφαλείας από αυτόν που την πλήγωσε, του πέταξε ένα σχοινί και επέστρεψε μέσα. Δεν το έφτανε, αλλά είχε ελπίδες αν προσπαθούσε λίγο ακόμα. Σηκώθηκε στις μύτες και κοίταξε μέσα

απ'το παράθυρο. Το σπίτι της ήταν γεμάτο με κόσμο που γελούσε δυνατά, μαζί τους κι αυτή. Κάποιοι τύποι κάθονταν στην γωνία χωρίς να μιλάνε, σαν να μην είχαν θέση πια στο πάρτυ και κάποιοι άλλοι πήγαιναν προς την πόρτα. Ένας την πλησίασε και της μίλησε χαμογελαστά και εκείνη του απάντησε με το πρόσωπό της να φωτίζεται. Δεν την είχε δει ποτέ τόσο χαρούμενη, ούτε όταν ήταν μαζί. Μετά από λίγα λεπτά κατάφερε να πιάσει το σχοινί. Εκείνη τον κοίταξε με ένα βλέμμα που δεν ήξερε αν έκρυβε χαρά ή λύπη. Της χαμογέλασε και το άφησε να του πέσει από τα χέρια. Γύρισε πλάτη προς το σπίτι και άρχισε το δρόμο της επιστροφής.

"Σε θυμάμαι", του φώναξε αυτή. Χωρίς να την κοιτάξει, ψιθύρισε: "Σ'αγαπώ".

Τι να σχολιάσει κανείς...

Κι όμως, όλα αυτά τα παιδάκια και εκατομύρια άλλα ΥΠΑΡΧΟΥΝ και είναι δίπλα μας, όσο κι αν δεν μας αρέσει ή αποφεύγουμε να το σκεφτόμαστε συχνά και να βλέπουμε αυτές τις σκληρές εικόνες. Έχουμε δει παρόμοιες κατά καιρούς από μικροί, τις σκεφτόμαστε και στεναχωριόμαστε για λίγα λεπτά, ίσως να νευριάζουμε κιόλας για λίγο, αλλά ως εκεί. Μετά κρύβουμε το κεφάλι μας στο έδαφος σαν στρουθοκάμηλοι, ισχυριζόμενοι ότι φταίνε "οι άλλοι", οι προγενέστεροι, το σύστημα, τα ισχυρά κράτη και οι επιχειρήσεις κλπ.. Έχουν βέβαια αποδεδειγμένα τεράστια ευθύνη όλοι αυτοί, αλλα και ο καθένας μας ξεχωριστά, αφού έχουμε μάθει να κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας, να μην ικανοποιούμαστε με τίποτα, να ζητάμε πάντα περισσότερα υλικά αγαθά, να γκρινιάζουμε για τα πιο ανούσια πράγματα και να θεωρούμε ως ιδανικό την πολυτέλεια, τον πλουτισμό. Δεν λέω βέβαια να σταματήσουμε τις ζωές μας και να μην θέλουμε να βελτιωνόμαστε σαν άτομα, να μην απαιτούμε όλα όσα δικαιούμαστε. Απλά να συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν και άνθρωποι που δεν έχουν ούτε καν αυτά που θεωρούμε ως δεδομένα από μωρά, το φαγητό, την υγεία μας, ένα σπίτι να μένουμε, την οικογένεια, ανθρώπινες συνθήκες ζωής. Και ας μη μιλήσουμε για δικαίωμα στην παιδεία και στην εργασία, γνώση, διασκέδαση, υλικά αγαθά και ανέσεις, καλή ζωή. Πρέπει να βοηθήσουμε όσο μπορεί και θέλει ο καθένας, με οποιονδήποτε τρόπο (και υπάρχουν πολλοί), έστω και η παραμικρή βοήθεια είναι σημαντική, αν γίνει από όλους μας. Υπάρχει κάτι καλύτερο σ'αυτό τον κόσμο από το να βοηθήσεις να σωθεί έστω και η ζωή ενός μόνο παιδιού; Απ'το να δώσεις σε έναν άνθρωπο το δικαίωμα να ονειρευτεί για κάτι στη ζωή του; Υπάρχει κάτι που μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε περισσότερο ΑΝΘΡΩΠΟΙ; Σκεφτείτε το, έστω και για λίγο...

Alkinoos Ioannidis - Oneiro Htane

Ονειρεύομαι... Ακόμη σε ονειρεύομαι... Ίσως να μην είσαι ακριβώς εσύ, αλλά ότι κράτησε το μυαλό μου από σένα, ένα χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά, ένα πεταχτό φιλί, η μυρωδιά των μαλλιών σου στο πρόσωπό μου, τα δάχτυλά σου μέσα στα δικά μου. Και είναι παράξενο, όσο περνάει ο καιρός μοιάζεις περισσότερο με άγγελο. Υπάρχεις σε κάθε σκιά που μπορώ να δω. Δεν αντικρίζω τον ήλιο σου, αλλά ξέρω πως υπάρχεις. Μεγάλα λόγια μπροστά στην παρουσία του 'τίποτα', είναι έτσι για να μπορείς να τ ακούσεις. Ζωγραφισέ μου για μια στιγμή τα ονειρά σου, θα είμαι εκεί για να τα δω, ίσως μακριά τους για να τ'αγγίξω, όμως ξέρω ακόμη τον τρόπο να ονειρεύομαι...

### -ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ- ###

Ειναι περίεργο...Αν και σαν φοιτητής (που δεν δουλεύει...ακόμα) δεν ξεχωρίζω καθημερινές από σαβ/κα, αφού βγαίνω έξω με φίλους σχεδόν καθημερινά, ανεξαρτητα καθημερινής ή μη, μου φάνηκε πολύ κάπως όταν συνειδητοποίησα ότι τελικά έμεινα μέσα απόψε, σαββατόβραδο... Λέτε να έχει περάσει στο DNA μας ότι το βράδυ του σαββάτου σημαίνει νυχτερινή έξοδο; Έχω ακούσει το ίδιο από πολλούς..

??? -ΑΠΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ- ???

- Μόνο στη δική μου σχολή γράφουμε μαθήματα KAI τις Κυριακές;; Δε δουλεύει τίποτα στην Ελλάδα αυτή τη μέρα εκτός απ'τη σχολή μου;;

White paper sucks..., but what if..."it sits on you"??

Όταν μια ελληνική ομάδα παίζει στο champions league εκτός έδρας με μία απ'τις κορυφαίες ομάδες της ευρώπης (βλέπε Barcelona, Real, Chelsea, Man. United), ξέρουμε όλοι ότι το πιθανότερο είναι να χάσει και μάλιστα με βαρύ σκορ... Αλλά σε τέτοιους αγώνες δεν έχει το άγχος που έχει συνήθως στα εντός έδρας παιχνίδια ή τουλάχιστον σε αυτά που παίζει ως φαβορί, αλλά πάει για να κερδίσει ότι καλύτερο μπορεί, με το σκεπτικό "κι αν μου κάτσει;;". Γνωρίζει ότι αν χάσει δεν θα της πει και κανένας τίποτα (δεν θα έχει δηλαδή ιδιαίτερα σκληρή κριτική), ενώ αν πάρει ισοπαλία ή κερδίσει, οι φίλαθλοί της και τα μέσα θα παραληρούν! Επίσης, το πιθανότερο είναι να παίξει "αντιποδόσφαιρο" ή "τσούκου-τσούκου μπωλ", προσέχοντας περισσότερο την άμυνά της, προσπαθώντας να χαλάσει το παιχνίδι του




αντιπάλου, δηλαδή να "κλέψει" όπως λέμε αν μπορέσει κάποιους βαθμούς. Αυτό, ή μπορεί να πετύχει και να φύγει με μια ισοπαλία ή να πάρει και νίκη αν είναι τυχερή σε μια αντεπίθεση, ή να φάει περισσότερα γκολ λόγω λιγοστής κατοχής της μπάλας... Δεν έχει τίποτα όμως να χάσει παίζοντας έτσι, παρά μόνο να κερδίσει.
Κάπως έτσι πάει να δώσει μάθημα σε μια εξεταστική και ένας φοιτητής που δεν έχει ανοίξει βιβλίο ή έχει διαβάσει ελάχιστα (πασαλείμματα που λέμε). Ξέρει ότι οι πιθανότητες είναι σαφώς εναντίον του, αφού ότι θέματα και να πέσουν, αν προσπαθήσει να τα γράψει με "νόμιμο" τρόπο μόνος του, το πολύ πολύ να πάρει κανέναν άσσο με τις περισσότερες πιθανότητες να είναι μαζεμένες στην λευκή κόλλα, με την ονομασία της οποίας πάντα διαφωνούσα, αφού δεν είναι λευκή, έχει τόσα στοιχεία (όνοματεπώνυμο, μάθημα, καθηγητής, σχολή, ημερομηνία) που με τόσο κόπο γράφει ο κάθε φοιτητής τουλάχιστον 4-5 φορές σε κάθε εξεταστική! Αφήστε που μπορεί να περιλαμβάνει προφορική επικοινωνία με τον μπροστινό ή τον διπλανό αν δεν θυμάσαι την ημερομηνία, τον καθηγητή ή ακόμα και τον τίτλο του μαθήματος σε πιο σπάνιες περιπτώσεις...
Όπως και η ελληνική ομάδα στην προηγούμενη περίπτωση, έτσι και ο εν λόγω φοιτητής αντί να παίξει κανονικό...ποδόσφαιρο θα προσπαθήσει να "κλέψει" βαθμούς με το πασίγνωστο σύστημα της αντιγραφής.






Αυτό περιλαμβάνει πολλές, δοκιμασμένες κατά καιρούς μεθόδους, όπως τα σκονάκια γραμμένα απ'τον ίδιο ή τις σμικρύνσεις σημειώσεων, την κλασσική πλέον "συνεργασία" με τους γύρω του -γνωστούς του ή μη-, τη βοήθεια του κινητού τηλεφώνου με διάφορους τρόπους, τη συγγραφή "χρήσιμων πληροφοριών" στο θρανίο πριν από την εξέταση, το άνοιγμα του βιβλίου ή των φωτοτυπωμένων σημειώσεων στα γόνατα ή στη διπλανή θέση (το οποίο ήταν προηγουμένως επιμελώς κρυμμένο κάτω από μπουφάν, τσάντα ή άλλα), την υποτιθέμενη ανάγκη "επίσκεψης" της τουαλέτας, καθώς και διάφορους άλλους ανάλογα με την εφευρετικότητα, την πονηριά, το θράσσος και την φαντασία του κάθε ατόμου. Η επιλογή της μεθόδου βέβαια είναι κρίσιμης σημασίας και πρέπει να γίνεται σωστά, ανάλογα με τις συνθήκες επιτήρησης, την θέση του φοιτητή στην αίθουσα κ.α..
Με αυτό το σύστημα ο φοιτητής, όπως και η ομάδα προηγουμένως, δεν έχει τίποτα να χάσει, παρά μόνο να κερδίσει. Ακόμα κι αν πάει κάτι στραβά και τον πιάσουν, θα μηδενιστεί στη χειρότερη, πράγμα που έτσι κι αλλιώς θα συνέβαινε αν προσπαθούσε να γράψει με τον νόμιμο τρόπο.




Αν...του κάτσει όμως και πετύχει η αντιγραφή, θα κλέψει το πολυπόθητο 5αράκι ή ακόμα και παραπάνω, ανάλογα με το ποσοστό επιτυχίας της αντιγραφής. Ακόμα κι αν καταφέρει να φτάσει μόνο το 3, 4, θα φύγει με την χαρά ότι τουλάχιστον προσπάθησε και ίσως του...κάτσει μια επόμενη φορά. Έτσι κι αλλιώς δεν είχε κουραστεί να διαβάζει ώστε να έχει αυτό το απαίσιο συναίσθημα της "άκαρπης προσπάθειας" ή της αδικίας (π.χ. λόγω δυσκολων η "κουλών" θεμάτων που δεν είχε διαβάσει καλά ή καθόλου, ή ακόμα και της αδικίας του κοψίματος με τον πλέον εκνευριστικό βαθμό 4 ενώ είχε διαβάσει αρκετά...).
Εγώ λοιπόν σήμερα ανήκα στην κατηγορία αυτού του φοιτητή, άλλα λόγω συνθηκών επιτήρησης και μάλλον άστοχης επιλογής μεθόδου αντιγραφής γέμισα τη μισή πρώτη σελίδα (που όπως ξέρετε είναι μισή από μόνη της!), οπότε περιμένω το πολύ έναν άσσο. Τουλάχιστον δεν έδωσα την χιλιοκαταραμένη και ντροπιαστική "λευκή κόλλα"... Μην το βάζετε κάτω λοιπόν και δώστε το παρών ακόμα και σε μαθήματα που δεν έχετε ιδέα, γιατι...αν σας κάτσει, δεν σας αλλάζει βέβαια την ζωή, αλλά τουλάχιστον την ψυχολογία μέσα στην εξεταστική, ειδικά όταν δεν έχετε πάρει θετικά... αποτελέσματα! Έτσι κι αλλιώς μετράει η προσπάθεια σε όλα, όπως επίσης και μόνο η παρουσία σε μια μεγάλη διασυλλογική οργάνωση όπως το champions league ή στην περίπτωσή μας την εξεταστική!

Υ.Γ.1: Το κείμενο αυτό δεν περιέχει σε καμία περίπτωση τις κατάλληλες συμβουλές για τον "σωστό" και καθωσπρέπει φοιτητή, ο οποίος μάλλον θα αποφεύγει τέτοιες μεθόδους, άλλα είναι η δικαίωση του λεγόμενου "φοιτητή- καμικάζι". Όλοι μας πιστεύω έχουμε υπάρξει τέτοιοι σε τουλάχιστον 1-2 μαθήματα κι αν όχι, σιγουρα θα χρειαστεί να γίνουμε κάποια στιγμή... ;)

Μέι άι χαβ γιόρ ατένσιον πλιζ..!!

Καλησπέρα καλησπέρα...Καταρχήν να εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου blogger, όπως ξαφνικά αυτοαποκαλούνται χιλιάδες (νεο)έλληνες μόνο και μόνο επειδή άκουσαν ότι είναι πολύ "in" τον τελευταίο καιρό να δεσμεύεις μια διεύθυνση στο blogspot και να γράφεις ότι σου κατέβει, τις περισσότερες φορές copy-paste από κάποιο κείμενο στο internet. Δεν έχω καμά φιλοδοξία ούτε αυτοσκοπό για μεγάλη επισκεψιμότητα στη σελίδα αυτή, ούτε έχω την ψευδαίσθηση ότι γράφοντας εδώ "αντιδρώ" στο κατεστημένο των ΜΜΕ ή οποιουδήποτε άλλου "συστήματος". Ο μόνος λόγος που αποφάσισα να δημιουργήσω τον προσωπικό μου ιστότοπο δεν είναι κανένας άλλος από την ικανοποίηση της ανάγκης να εκφράσω τις σκέψεις, τις ιδέες, τις απόψεις και τα συναισθήματα μου για διάφορα θέματα επικαιρότητας ή μη, καθώς και της βασικής ανάγκης του κάθε ανθρώπου για επικοινωνία (Ναι, έχω κι εγώ fatsabook, όπως οι περισσότεροι, αλλά δεν το θεωρώ μέσο επικοινωνίας ούτε μέσο έκφρασης απόψεων ή σκέψεων.Το τι το θεωρώ ακριβώς ίσως το αναλύσω σε κάποια μελλοντική δημοσίευση).
Τέρμα όμως οι "σοβαρες" ανακοινώσεις και οι χαιρετούρες και ας μπούμε σιγά σιγά στο ψητό. Θα χαρώ πολύ όσοι επισκευτούν τον ιστότοπο αυτό να σχολιάζουν ελεύθερα ότι θέλουν ώστε η επικοινωνία που ανέφερα προηγουμένως να είναι αμφίδρομη. Σόρρυ για το σοβαρό ύφος, δεν ξέρω πως μου βγήκε έτσι, δεν το συνηθίζω και λογικά θα το διορθώσω με τον καιρό!